Það er komið nýtt ár. Það gefur alltaf von um breytingu til batnaðar, ný von, nýjar upplifanir. Tækifæri til að hreinsa til og stefna nær draumum sínum. Ég er full af jákvæðni fyrir komandi ár, en það hefur verið einstaklega dimmt yfir í janúar og mikil lægð að það er eins og ég hafi farið inn í hýði. Stundum er ágætt að hvíla sig og vera mikið inn á við en ég finn einstaklega hvað ég þarfnast náttúrunnar og birtu. Það er líkt og hafi verið þoka yfir öllu. Það þarf að kveikja á neistanum, tendra hann og hlúa að honum. Hlusta á innri röddina og fylgja henni. Ég fór í göngutúr í Öskjuhlíð um helgina, þrátt fyrir blautan dag og mistur var það nákvæmlega það sem ég þurfti. Endurnýja orkuna, anda að sér ferska loftinu, setjast á stein, horfa á sígrænu trén dansa með vindinum, finna mosann undir fótunum, láta rigninguna og vindinn hreinsa hugann. Það er allt svo skýrt í náttúrunni, þar er núið, allt svo rólegt og kyrrt. Leið til að hlúa að sér.
