Að taka skrefið inn í drauminn

Núna í október eru nákvæmleg 2 ár síðan ég tók skrefið og hætti í fastri vinnu og varð sjálfstæð. Stuttu síðar hrundi allt bankakerfið og fjármálakerfið tók sína dýfu inn í kreppu og umbreytingar. Allt er breytingum háð. Það hefur verið áskorun að hætta að vera áskrifandi af laununum hver mánaðarmót og þurfa algerlega að treysta á sjálfan sig, en þrátt fyrir allt það efast ég ekki um að þetta hafi verið rétt ákvörðun fyrir mig.
Það að snúa við blaðinu var tilfinning sem ég hafði hugleitt og ákvað að fylgja, að þora að fara út fyrir þægindarammann minn og treysta. Treysta að með því að fylgja draumum mínum og innsæi munu nýjar dyr  opnast og tækifæri birtast. Stundum þarf maður að taka skrefið og að framkvæma. Fara út í óvissuna og dansa við óöryggið um tíma. Vera óhræddur að taka áhættu. Þó að ég stundum finni fyrir ótta og efa um að þetta hafi verið rétta ákvörðunin, þá er þetta er tími grósku og sköpunar, það er eins og ég sé að sá fræjum í jarðveginn. Það er einmitt myndin sem hefur oft skotið upp kollinum innra með mér þegar ég hugsa um þetta tímabil. Mér finnst eins og mörg fræ séu í jarðveginum og ég sé að vökva þau og næra og bíða eftir vaxtasprotunum. Einhver eru byrjuð að spíra og önnur að vaxa. Það sem þarf í draumaræktunina er þolinmæði, traust, taka lítil skref í einu og hlúa að draumum sínum með alúð og kærleika. Leyfa þeim að taka mynd í raunveruleikanum. Leyfa þeim að verða að blómum, annars verða þau bara fræ í garði hugans. Sáum draumafræjum og látum þau blómstra. Án draumanna myndum við staðna.

Lífið er ævintýri

Ég sé lífið sem ævintýri. Auðvitað eru ekki öll ævintýri góð en ævintýri eru jú misjöfn og ólík. Við förum í gegnum hæðir og lægðir með tilfinningum okkar og misgóðir atburðir gerast sem við höfum kannski ekki alltaf stjórn á. En það sem skiptir máli er hvernig við bregðumst við aðstæðunum. Sjáum við þær sem hindranir eða áskoranir. Sumir atburðir þroska okkur og bera með sér leyndar gjafir, eftir að við höfum farið í gegnum þær. Aðrar styrkja okkur. Allt fer eftir því hvernig við sjáum hlutina. Sumir festast í neikvæðni og ná sér ekki upp úr hjólförunum og þá verður það eins og poki fullur af byrðum. Við ákveðum hvort við tökust á við áskorunina og sjáum hana sem fjall sem verður að klífa eða dreka sem þarf að sigra. Annað er að setjast niður og ákveða að þetta sé hlutskipti mitt og gera ekki neitt, verða fórnalamb. Unnin áskorun gefur okkur styrk og reynslu sem er nauðsynleg til að halda áfram og við fáum aukin töframátt. Við erum nefnilega okkar eigin gæfusmiðir. Hvert viljum við fara? Hvað viljum við gera með tíma okkar og orku? Hvert stefnum við? Við erum öll fædd með ákveðnar gjafir og hæfileika sem við getum ákveðið að slípa og nýta eða við efumst um okkar eigið ágæti. Við mennirnir erum nefnilega svo oft föst í neikvæðum tilfinningum persónuleikans. Við treystum ekki og efumst, óttinn er sterkur og heldur aftur af okkur. Allt er þetta partur af drekunum innra með okkur sem við þurfum að temja. Allt of oft hafa þessir drekar náð yfirhöndinni og við látum þá stjórna okkur. Hvernig temjum við drekana? Persónuleikafjötrana, óttann, óöryggið, efann, neikvæðnina? Það er stór spurning. Ég trúi að það er ein af áskorunum af lífinu að takast á við þá, takast á við sjálfan sig, reyna að gera sig að betri manneskju. Finna frelsið, gleðina, kraftinn sinn og gjafirnar sínar þannig að við náum að skína og geisla framan í heiminn. Þá væri heimurinn betri heimur. Ég hef alltaf haft þessa setningu Ghandi að leiðarljósi "Be the change you wish to see in the world". Vertu breytingin sem þú vilt sjá í heiminum. Það eina sem við getum breytt erum við sjálf. Við getum gert heiminn að betri heimi og ákveðið að lífið er ævintýri.

Töfrandi líf og ný byrjun

Vetur er genginn í garð, tunglið fer minnkandi og ég finn þörf fyrir að koma einhverju frá mér, skrifa, blogga, skapa. Kannski er þetta einmitt góður tími. Þegar sólin dregur sig í hlé og vetur konungur kemur fram er einmitt tími til að fara inn á við og að deila. Hef ákveðið að hlusta á innsæið mitt og fylgja þessari tilfinningu. Mikið um hugmyndir í barneignafríi, mikil gróska og sköpun. Gott að fylgja því. Eins og sést á inngangnum er ég að byrja í námi, fjarnámi í skóla Lynn Andrews sem örugglega ekki margir þekkja hér á Íslandi. En hún varð lærlingur Indjánakonununnar Agnes Whistling Elk í mörg ár í fornri visku frumbyggja um orku, heilun og leið konunnar til máttar og kraftar. Hún er ein af 44 konum sem varðveita visku frumbyggjakvenna í helgu systralagi skjaldanna (Sisterhood of the Shields) eina hvíta konan þar sem hefur það markmið að færa viskuna til okkar í hinum vestræna heimi. Við sem höfum svo oft gleymt tengslum okkar við móðir jörð og kraftinum og mættinum hið innra. Hún skrifaði síðan 19 bækur um upplifanir sínar og lærdóm í þekktum metsölubækum í Bandaríkjunum.
Ég hef dottið inn í þessar bækur og upplifanir og algerlega heillast af þessum heimi og finn mikinn samhljóm við viskuna sem þar býr. Enda hef ég ákveðið að fara í þetta fjarnám sem er fjögurra ára nám í þessum fræðum sem kallast Shamanismi. Ég ætla að deila reynslu minni inn í þennan töfraheim orku og máttar ásamt öðrum hugleiðingum. Ég staðfastlega trúi á að við sköpum okkar líf og hef ég ákveðið að fylgja mínum draumum og láta þá rætast. Draumarnir eru vegvísir minn. Við erum skaparar í lífi okkar. Það eru töfrar.