Ljós í myrkri

Hátíð ljóss og friðar nú um jól, merkilegur tími og helgur. Einnig sá dimmasti en ljósin í myrkrinu lýsa hann upp enda fögnuður vegna fæðingu frelsarans.
Um vetrarsólstöður er styrsti dagur ársins, myrkrið er sem mest en vonin um hækkandi sól handan við hornið. Í myrkrinu er hægt að skoða eigin skugga til að hreinsa þá, ásamt því að skoða ljósið og væntingar fyrir komandi ár. Þá er hægt að skrifa niður allt það sem við viljum losa okkur við, allt það sem er ekki að þjóna okkur lengur, gamla vana, neikvæðar hugsanir, gamlar sorgir, allt það neikvæða hvort sem það er huglægt, tilfinningalegt, andlegt eða veraldlegt. Síðan er hægt að gera smá athöfn, kveikja á kerti, skapa stemningu, biðja og brenna svo blaðið. Leyfa eldinum að eyða því í efninu líkt og þú sérð það eyðast úr eigin lífi. þannig setur maður ásetning sinn og ósk í verk.
Þá næst skrifum við niður allt það sem við viljum upplifa og finna á nýju ári, allt það góða sem við viljum draga til okkar, það getur verið tilfinning, ástand, veraldlegt, hvaðeina sem við þörfnumst. Það er gott að skrifa það niður, setja það niður í efnið sem markmið og bæn inn í nýtt ár. Setjumst svo niður í kyrrð og ró og finnum innra með okkur hvernig tilfinning það er að hafa þetta góða allt í kringum sig og innra með sér. Sjá það fyrir sér, hugleiða inn á það og vita að það mun koma. Geyma þetta blað, jafnvel skreyta það myndum og hengja upp. Við eigum það besta skilið. Finnum draumana okkar og förum björt inn í nýtt ár með hækkandi sól.

Hugleiðing inn í daginn

Fyrsta hugsunin setur tón dagsins. Hvernig á hann að hljóma? Hvaða upplifun leita ég eftir í dag?
Ég ræð hvernig ég bregst við aðstæðum þó ég stjórna ekki öllum atburðum dagsins. Ég er meðvituð um tilfinningar mínar og hugsanir ef ég kýs að vera áhorfandinn. Áhorfandinn er í jafnvægi og er með yfirsýn. Hann er alltaf í núinu eins og meistari sem dvelur í visku og kærleika, þar er mátturinn. Allar athafnir og gjörðir eru góðar ef þær koma frá þessum stað. Kærleikur, viskan og mátturinn ætti að vera órjúfanleg heild. Allt sem sprettur þaðan er heilt. Við speglum innra jafnvægi í samskiptum okkar, orðum og athöfnum, við látum ekki stjórnast af egóinu, tilfinningunum og dramanu. Við erum okkar eigin meistarar og speglum það góða. Þarna er friður og þarna er gott að vera. Ég leitast eftir að vera betri í dag en í gær.

Árstíðir breytinga

Verum meðvituð að allt er breytingum háð líkt og náttúran sem fer sinn hring, allt hefur sinn tíma og allt tekur enda.

Mig langar að deila þessari fallegu sögu sem ég fann á netinu, slóðin er 

http://www.masaru-emoto.net/english/indian_seasons.html

Nýtt tungl og sjálfskoðun

Í dag er nýtt tungl. Sést ekki á himni heldur ber fyrirheit um vaxandi hálfmánaljós þar til það nær fyllingu sinni á vetrarsólstöðum þann 21.desember. Síðasta fulla tungl ársins. Allt í sinni eilífu hringrás náttúrunnar, jólin að koma á ný með vonir um góðar fjölskyldustundir, kærleika, vináttu, góðan mat, gjafir og gleði.

Ég finn alltaf fyrir hve jólatíminn og skammdegið færir mann nær inn á við, líkt og björninn sem fer í hýðið. Þetta er mjög andlegur tími, tími hugleiðinga, hátíð ljóssins, uppgjör fyrir árið sem er senn á enda og væntingar fyrir nýja árið sem er handan við hornið. Árið fer sinn hring, og hver árstíð hefur sínar gjafir. Þessi tími gefur manni innsýn og sjálfsskoðun er ríkjandi. Það er líkt og þegar allt er í dvala í náttúrunni leitum við í hlýjuna inni og að auki lítum í eigin barm. Þetta er góður tími að fylgja því og vera meðvitaðri um innra landslag sitt. Gott er að skoða  markmið næsta árs og sjá hvaða þætti maður vill breyta og bæta. Hvað vil ég taka inn í nýja árið?  Til að vera í einstöku flæði með náttúruöflunum er einmitt hagstæður tími í dag. Forfeður okkar litu það heillamerki að hefja eitthvað nýtt á nýju vaxandi tungli og settu fram ósk og bænir sem eiga að ná fram á fullu tungli. Á nýju tungli er einstaklega hagstætt að skoða það sem við viljum draga inn í líf okkar. Þannig dregst það góða inn í líf okkar líkt og vaxandi máninn. Þá erum við að vinna með rytma náttúrunnar, erum í samhljómi við það sem gerist umhverfis okkur.
Það er gott að skoða það góða sem hefur komið til okkar á árinu þannig að það fái að vaxa og dafna áfram og alla reynsluna sem hefur gefið okkur þroska og vöxt. Núna er tími til að gleðjast og njóta aðventunar og með þakklæti í hjarta skoða þær væntingar og óskir sem við setjum fram inn í nýja hringrás lífs okkar. Megi birtan og kærleikurinn vaxa innra með okkar meðan lengstu næturnar ráða ríkjum.

Sköpunarkrafturinn

Sköpunarkrafturinn er stórkostlegur kraftur. Hann á við svo breytt svið, allt frá undrum og upphafi lífs, yfir í okkar jarðneska veruleika og athafnir. Sköpunarkrafturinn er líkt og ósýnilegur þráður sem vefur sig inn í allan veruleikann, hann er alltaf að verki, bæði óséður eða meðvitaður. Hann er skapandi hugur okkar, allt mannlegt sem við sjáum og jarðnesk náttúruöfl ásamt alheiminum. Við finnum þræði inn í vef hans og tökum þátt í sköpuninni sem á sér stað allar stundir. Þegar við finnum fyrir mætti hans erum við í núinu, í takti við umhverfið og okkur sjálf og þá er eins og flóðgáttir hugmynda og innblásturs fylla vit okkar. Það er líkt og einhver önnur vitundarsvið opnast og allt verður svo skýrt og augljóst. Ný sköpun kemur fram og við verðum þátttakendur í sköpunarverkinu.
Ætli þetta sé raunin hjá hinum sanna listamanni? Ég veit að þetta hljómar háfleygt en við öll getum verið þátttakendur og notið sköpunarkraftinn sem býr innra með okkur. Við erum öll skaparar, við erum öll með skapandi huga, og getum haft áhrif á umhverfi okkar á áþreifanlegan hátt eða í gegnum orð okkar og hugmyndir.
Sköpunarparturinn hefur verið tileinkaður hægra heilahvelinu okkar þar sem undirmeðvitund, tilfinningar og myndræn úrvinnsla býr einnig, í hinu vinstra er rökhugsunin, málstöðin og greinandinn. Við erum víst misjafnlega sterk með notkun á hægri eða vinstra heilahveli en því meira sem við örvum báða þessa þætti innra með okkur, erum við að nýta hæfileika okkar í meira mæli. Það er því nauðsynlegt að rækta sinn innri skapara því í nútíma þjóðfélagi er svo rík tilhneiging að hampa þessum "vinstri" eiginleikum, karlægu  þáttunum; analytikin, rökhugsunin og ræðumennskan. Góðir og nauðsynlegir eiginleikar sem við öll þurfum að hafa í lagi en það er alveg komin tími til að efla  kvenhliðina okkar, hægra heilahvelið þar sem tilfinngavitundin, sköpunin og innsæið býr. Við þurfum jafnvægi allstaðar en því miður virðist það jafnvægi ekki speglast í samfélaginu í dag. Því meira sem við örvum sköpunarhliðina því meira verður um skapandi lausnir á vandamálum, við finnum leið út út "boxinu", meiri gleði og flæði.
Sköpunarkrafturinn er því ekki eingöngu gefinn listamönnum og tengist því ekki eingöngu listum, heldur er það einnig skapandi hugsun og úrlausnir sem getum nýtt okkur.
Örvum sköpunina, eldum eftir nefinu og bragðskyninu, notum liti, teiknum, litum, málum, prjónum, hugstormum, hugleiðum, notum skynfærin, horfum upp, sjáum á nýjan leik, förum aðra leið í vinnuna, förum út úr rútínunni, sjáum litlu hlutina, leikum með börnunum, dönsum og dreymum með bros á vör og jafnvægi í hjarta.

Vindar umbreytinga

Vindurinn er máttugur í dag. Hann lætur finna fyrir sér og blés ísköldu framan í okkur í dag. Hann er kröftugur. Allt gnauðar þegar ég sit uppi í risi með kerti og kósý inni, en úti blæs. Vindhörpurnar fyrir utan syngja í kapp og laus plata nágrannans slæst í vegginn án afláts. Vá hvað ég er þakklát að hafa þak yfir höfuðið í svona veðri. Núna er þessi yndislegi innitími að ganga í garð. Orðið virkilega kalt og nauðsynlegt að fá sér heitt súkkulaði með rjóma eftir að hafa henst á milli húsa í borginni. Sérstaklega þegar maður er fótgangandi. En núna er einmitt tíminn að finna fyrir náttúruöflunum, læra af þeim, finna frumkraftana innra og ytra og staldra við. Hvað getur vindurinn kennt okkur? Hvað er hann að feykja á brott? Vindurinn staldrar aldrei við, alltaf síhvikur, hreyfir við öllu, staðnar ekki, á stöðugu ferðalagi milli króka og kima. Lætur laufblöðin dansa í hringi, pirrar okkur, en við leyfum okkur ekki að dansa með honum. Hefur þú einhvern tímann dansað við vindinn? Hvernig ætli það sé? Maggý jógakennari sagði mér frá að Monica hörpuleikari hafi á nýjustu plötunni sinni látið hörpuna út í vindinn og látið vindinn leika um hana fallega tóna sem eru víst alveg magnaðir.
Vindurinn er ekki svo slæmur, hann kallar fram breytingar og er hreinsandi. Af hverju erum við Íslendingar svona miklir innipúkar á veturna? Förum inn í hýði?  Forðumst vindinn og bölvum veðrinu? Væri ekki hressandi að taka fagnandi á móti hverju "nýju veðri"? Hlakka til að láta vindinn leika um sig og ímynda sér að hann sé að taka burt allt það sem er staðnað innra með sér, finna hann hreinsa hugann og koma lífsorkunni af stað. Fara í vindbað, algjör hreinsun. Vindurinn kallar á umbreytingar, rétt eins og norðanvindurinn hafði á aðalsöguhetjunni í kvikmyndinni "Chocolat", yndislegri mynd. Þegar norðanvindurinn byrjaði að blása, þá fann hún sér til hreyfings, hún varð eirðarlaus og fann þörf að flytja annað og byrja nýtt líf.
Hvað gæti norðanvindurinn verið að segja við okkur? Eigum við að stíga dans? Hverju á ég að sleppa? Hvað þarf ég að hreinsa? Leikum við vindinn og leyfum honum að hreyfa við okkur.

Frumkraftarnir okkar

Var að lesa um shamanisma, fornu leið máttar og krafts sem á svo við í dag. Þar er jafnvægi og samspil manns og náttúru, manneskjan er þátttakandi í orkudansi alheimsins. Við í nútímaþjóðfélagi höfum svo oft misst tengslin við náttúruna, bæði móður jörð og hina innri náttúru okkar og frumkrafta. Við missum af dansinum, stígum út fyrir, erum ekki í samhljómi við takt lífsins. Finnumst við utanveltu, erum ekki í sambandi eða í einingu við allt sem er. Einingin er tengslin við móðir jörð og okkar kjarna og þannig við allt líf. Allt er samspil, jafnvægi, frumkraftar orku sem leika í hringiðu heimsins. Þessi orkudans getum við tekið þátt í, fundið kraftinn, máttinn innra með okkur og breytt lífi okkar og annarra á jákvæðan hátt. Notað viljann okkar, ásetning og markmið í rétta átt. Fundið að við erum ekki máttvana leiksoppar örlaganna. Við erum virkir skaparar í lífi okkar. Frumkraftarnir innra með okkur eru; vindar hugsananna sem færa okkur hugmyndirnar, eldmóðurinn er ástríðan sem drífur okkur áfram, svo færum við mátt jarðarinnar yfir í efnið með því að taka frumkvæði og vatn tilfinninganna  gefur okkur ástina, gleðina og aðrar máttugar tilfinningar sem  glæða sköpunina lífi og staðsetur okkur á leiðinni. Hið síbreytilega tilfinningavatn gefur okkur til kynna hvort eitthvað þarf að breyta. Er ég á réttri leið? eða þarf ég að fara aðra leið? Andlegi þátturinn er orkan bakvið allt þetta flæði, sem gefur okkur neistann og þennan titrandi lífskraft og við finnum að við erum á lífi.

Jákvæð hugrækt

Rigningardagur að kveldi kominn. Það var greinilega lægð yfir í dag. Ótrúlegt hvað maður skynjar lægð, erfiðara á fætur og þyngri orka yfir manni, það er eins og hugsanirnar verða aðeins þyngri, jafnvel neikvæðari. Við erum víst 80% vatn þannig að lægð hefur áhrif á okkur. En svo er einmitt galdurinn að reyna að láta þessi ytri áhrif hvort sem það er veðrið, fjármálin, neikvætt fólk eða atburðir, ekki hafa svona mikil áhrif á sig. Það væri yndislegt að vera eins og þessir andlegu viskumeistarar og  gúrúar sem halda sinni innri ró og jafnvægi sama hvað á dynur. Vera komin á þann stað að geta verið í fullkominni ró innra með sér,  með jákvæðar hugsanir, gleði og kærleika öllum stundum þrátt fyrir stormviðri lífsins. Festast ekki í dramanu heldur vera með yfirsýnina. Vera ekki eins og lauf í vindi, þar sem vindar uppákoma, samskipta, tilfinninga og hugsanna þeyta manni til og frá í ólgusjó lífsins.
En hver er galdurinn? Svarið gæti verið auðvelt en það er erfiðara að láta reyna á það. Skóli lífsins er t.d. að vera ekki þessi strengjabrúða ytri aðstæðna sem hefur áhrif á hug okkar og tilfinningar og tekur við stjórninni. Ég held reyndar að það sé bara eitt af mörgum verkefnum okkar hér á jörð. Það er mikilvægt að ná að stjórna starfstækjum persónuleika okkar þ.e.a.s. huga okkar og tilfinningum.  Í einni bókinni sem ég hef lesið, Soul Psychology eftir Joshua David Stone, talar hann um að breyta hugsunum okkar og þar með tilfinningum. Gæði lífs okkar veltur mikið á að þessir hugrænu og tilfinningaþættir séu í jafnvægi annars eru við ekki við stjórn heldum látum stjórnast. Það er margt sem þarf að breyta í huganum. Einhver gæti séð hugann eins og tölvu. Það þarf að fara í harða diskinn og hreinsa og "delete-a" fullt af gögnum. Þarna eru ýmis skoðanakerfi sem hafa komið frá barnæsku, samfélaginu, hópþrýstingi o.fl. allskonar hugmyndir sem við höfum um okkur sjálf, oft neikvæð skilaboð sem sitja sem fastast. Hugmyndir eins og "ég er ekki nógu góð", "ég get þetta ekki", og "ég er ekki með hæfileika" eru þarna t.d.ásamt fleiri skilaboðum frá umhverfinu. Foreldrar hafa víðtæk áhrif á börn sín með skilaboðum sem börn gleypa við eins og svampar og verða að sterkri hugmynd í undirmeðvitund barnsins. Það er ótrúlegt hvað þessi skilaboð og fleiri geta haft hamlandi áhrif á líf manneskjunnar ef þau eru neikvæð.
En þá er einmitt að rækta jákvæðan huga. Ég sé hugann sem garð (auðvitað ;)). Garð sem ég þarf að rækta. Ég þarf að skoða hvað vex í huganum mínum. Jákvæðar hugsanir virka eins og vítamín í garðinn minn. Í garðinum mínum eru blóm (hugmyndir og draumar) og illgresi (neikvæð skoðanakerfi og neikvæðar hugsanir). Ég þarf reglulega að hreinsa til í garðinum og taka illgresið og setja í staðinn falleg blóm. Það sem virkar best eru jákvæðar staðhæfingar  (ég er skapandi, ég er frábær eins og ég er osfrv.) Það þarf að setja eitthvað annað í staðinn fyrir neikvæðnina. Svo þarf garðyrkjumaðurinn að vera vakandi yfir garðinum sínum, ekki láta illgresið taka yfir. Þegar neikvæð hugsun eða hugmynd poppar upp þarf að setja jákvæða inn í staðinn. Þetta er heilmikil innri vinna en svo mikilvæg. Við erum skaparar í lífi okkar og þarna í huga okkar verður allt fyrst til. Allt sem við horfum á í kringum okkar var fyrst til í huga manns, hús, hönnun, uppfinning áður en það færist yfir í efnissviðið. Sagt er að heimurinn var fyrst til í huga Guðs.
Hugræktin mín er hugleiðsla, meðvitund og jákvæðar staðhæfingar. Ræktum fallega garða innra með okkur. Þar getum við kyrrt hugann, fundið hugaró og dreymt fallega drauma inn í veruleikann.

Að taka skrefið inn í drauminn

Núna í október eru nákvæmleg 2 ár síðan ég tók skrefið og hætti í fastri vinnu og varð sjálfstæð. Stuttu síðar hrundi allt bankakerfið og fjármálakerfið tók sína dýfu inn í kreppu og umbreytingar. Allt er breytingum háð. Það hefur verið áskorun að hætta að vera áskrifandi af laununum hver mánaðarmót og þurfa algerlega að treysta á sjálfan sig, en þrátt fyrir allt það efast ég ekki um að þetta hafi verið rétt ákvörðun fyrir mig.
Það að snúa við blaðinu var tilfinning sem ég hafði hugleitt og ákvað að fylgja, að þora að fara út fyrir þægindarammann minn og treysta. Treysta að með því að fylgja draumum mínum og innsæi munu nýjar dyr  opnast og tækifæri birtast. Stundum þarf maður að taka skrefið og að framkvæma. Fara út í óvissuna og dansa við óöryggið um tíma. Vera óhræddur að taka áhættu. Þó að ég stundum finni fyrir ótta og efa um að þetta hafi verið rétta ákvörðunin, þá er þetta er tími grósku og sköpunar, það er eins og ég sé að sá fræjum í jarðveginn. Það er einmitt myndin sem hefur oft skotið upp kollinum innra með mér þegar ég hugsa um þetta tímabil. Mér finnst eins og mörg fræ séu í jarðveginum og ég sé að vökva þau og næra og bíða eftir vaxtasprotunum. Einhver eru byrjuð að spíra og önnur að vaxa. Það sem þarf í draumaræktunina er þolinmæði, traust, taka lítil skref í einu og hlúa að draumum sínum með alúð og kærleika. Leyfa þeim að taka mynd í raunveruleikanum. Leyfa þeim að verða að blómum, annars verða þau bara fræ í garði hugans. Sáum draumafræjum og látum þau blómstra. Án draumanna myndum við staðna.

Lífið er ævintýri

Ég sé lífið sem ævintýri. Auðvitað eru ekki öll ævintýri góð en ævintýri eru jú misjöfn og ólík. Við förum í gegnum hæðir og lægðir með tilfinningum okkar og misgóðir atburðir gerast sem við höfum kannski ekki alltaf stjórn á. En það sem skiptir máli er hvernig við bregðumst við aðstæðunum. Sjáum við þær sem hindranir eða áskoranir. Sumir atburðir þroska okkur og bera með sér leyndar gjafir, eftir að við höfum farið í gegnum þær. Aðrar styrkja okkur. Allt fer eftir því hvernig við sjáum hlutina. Sumir festast í neikvæðni og ná sér ekki upp úr hjólförunum og þá verður það eins og poki fullur af byrðum. Við ákveðum hvort við tökust á við áskorunina og sjáum hana sem fjall sem verður að klífa eða dreka sem þarf að sigra. Annað er að setjast niður og ákveða að þetta sé hlutskipti mitt og gera ekki neitt, verða fórnalamb. Unnin áskorun gefur okkur styrk og reynslu sem er nauðsynleg til að halda áfram og við fáum aukin töframátt. Við erum nefnilega okkar eigin gæfusmiðir. Hvert viljum við fara? Hvað viljum við gera með tíma okkar og orku? Hvert stefnum við? Við erum öll fædd með ákveðnar gjafir og hæfileika sem við getum ákveðið að slípa og nýta eða við efumst um okkar eigið ágæti. Við mennirnir erum nefnilega svo oft föst í neikvæðum tilfinningum persónuleikans. Við treystum ekki og efumst, óttinn er sterkur og heldur aftur af okkur. Allt er þetta partur af drekunum innra með okkur sem við þurfum að temja. Allt of oft hafa þessir drekar náð yfirhöndinni og við látum þá stjórna okkur. Hvernig temjum við drekana? Persónuleikafjötrana, óttann, óöryggið, efann, neikvæðnina? Það er stór spurning. Ég trúi að það er ein af áskorunum af lífinu að takast á við þá, takast á við sjálfan sig, reyna að gera sig að betri manneskju. Finna frelsið, gleðina, kraftinn sinn og gjafirnar sínar þannig að við náum að skína og geisla framan í heiminn. Þá væri heimurinn betri heimur. Ég hef alltaf haft þessa setningu Ghandi að leiðarljósi "Be the change you wish to see in the world". Vertu breytingin sem þú vilt sjá í heiminum. Það eina sem við getum breytt erum við sjálf. Við getum gert heiminn að betri heimi og ákveðið að lífið er ævintýri.

Töfrandi líf og ný byrjun

Vetur er genginn í garð, tunglið fer minnkandi og ég finn þörf fyrir að koma einhverju frá mér, skrifa, blogga, skapa. Kannski er þetta einmitt góður tími. Þegar sólin dregur sig í hlé og vetur konungur kemur fram er einmitt tími til að fara inn á við og að deila. Hef ákveðið að hlusta á innsæið mitt og fylgja þessari tilfinningu. Mikið um hugmyndir í barneignafríi, mikil gróska og sköpun. Gott að fylgja því. Eins og sést á inngangnum er ég að byrja í námi, fjarnámi í skóla Lynn Andrews sem örugglega ekki margir þekkja hér á Íslandi. En hún varð lærlingur Indjánakonununnar Agnes Whistling Elk í mörg ár í fornri visku frumbyggja um orku, heilun og leið konunnar til máttar og kraftar. Hún er ein af 44 konum sem varðveita visku frumbyggjakvenna í helgu systralagi skjaldanna (Sisterhood of the Shields) eina hvíta konan þar sem hefur það markmið að færa viskuna til okkar í hinum vestræna heimi. Við sem höfum svo oft gleymt tengslum okkar við móðir jörð og kraftinum og mættinum hið innra. Hún skrifaði síðan 19 bækur um upplifanir sínar og lærdóm í þekktum metsölubækum í Bandaríkjunum.
Ég hef dottið inn í þessar bækur og upplifanir og algerlega heillast af þessum heimi og finn mikinn samhljóm við viskuna sem þar býr. Enda hef ég ákveðið að fara í þetta fjarnám sem er fjögurra ára nám í þessum fræðum sem kallast Shamanismi. Ég ætla að deila reynslu minni inn í þennan töfraheim orku og máttar ásamt öðrum hugleiðingum. Ég staðfastlega trúi á að við sköpum okkar líf og hef ég ákveðið að fylgja mínum draumum og láta þá rætast. Draumarnir eru vegvísir minn. Við erum skaparar í lífi okkar. Það eru töfrar.